Ακορντεόν

Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο

που ήξερε και έπαιζε τ' ακορντεόν

όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος

φωτιές στα χέρια του άναβε τ' ακορντεόν.

Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ' άλλα

κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν

φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα

και μια ριπή σταμάτησε τ' ακορντεόν.

Τ' αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει

όποτε ακούω από τότε ακορντεόν

κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει

δε θα περάσει ο φασισμός.

Στίχοι/Μουσική: Γιάννης Νεγρεπόντης/Μάνος Λοΐζος

Μάνος Λοΐζος

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Χαρούλα Αλεξίου

Akkordeon

In meiner alten Nachbarschaft hatte ich einen Freund

der Akkordeon spielen konnte und spielte

wenn er sang, war er ganz die Sonne

das Akkordeon entzündete Feuer in seinen Händen.

Aber eines Abends, dunkel wie jeder andere,

stand er Schmiere beim Spielen des Akkordeons

es standen faschistische Lastwagen am Zaun

und ein Stoß stoppte das Akkordeon.

Die angefangen Parole bleibt mir stets im Kopf

wenn ich seitdem Akkordeon höre

und sie hat wie ein Stempel mein Leben gekennzeichnet

der Faschismus wird nicht vorübergehen.