Και όλο βρέχει | Ke ólo vréchi

Τέσσερις τοίχοι κι εγώ στη μέση παραμιλώ γιατί γιατί
και η καρδιά μου πως να χωρέσει την απουσία σου αυτή

Και όλο βρέχει βρέχει βρέχει βρέχει
στα μάτια μου που αγάπησες
κι ο νους μου τρέχει τρέχει τρέχει τρέχει
σε σένανε που μ’ άφησες

Και είμαι μόνος και πίνω πάλι στο αδιέξοδο μπροστά
και τα λουλούδια μες στο ανθογυάλι σαν να ξεψύχησαν κι αυτά

Και όλο βρέχει βρέχει βρέχει βρέχει
στα μάτια μου που αγάπησες
κι ο νους μου τρέχει τρέχει τρέχει τρέχει
σε σένανε που μ’άφησες

Tésseris tichi ki egó sti mési paramiló giatí giatí
ke i kardiá mu pos na chorési tin apusía su aftí

Ke ólo vréchi vréchi vréchi vréchi
sta mátia mu pu agápises
ki o nus mu tréchi tréchi tréchi tréchi
se sénane pu m’ áfises

Ke ime mónos ke píno páli sto adiéksodo brostá
ke ta luludia mes sto anthogiáli san na ksepsíchisan ki aftá

Ke ólo vréchi vréchi vréchi vréchi
sta mátia mu pu agápises
ki o nus mu tréchi tréchi tréchi tréchi
se sénane pu m’áfises