Ακόμα και στην κόλαση | Akóma ke stin kólasi

Δεν αγαπώ κανένανε, κανέναν δεν πονάω,
οι φίλοι μου με ρίξανε, οι εχθροί μου με μισούνε,
οι συγγενείς με βρίζουνε, οι ξένοι μ’ αδικούνε.

Ακόμα και στην κόλαση μονάχος θέλω να ’μαι,
δεν θέλω ούτε ν’ αγαπώ, ούτε να μ’ αγαπάνε.

Όσες φορές συμπόνεσα την ξένη δυστυχία,
πληρώθηκα αχάριστα, μου γύρισαν την πλάτη
κι αν δεν τους επρολάβαινα, θα μου ’βγαζαν το μάτι.

Ακόμα και στην κόλαση μονάχος θέλω να ’μαι,
δεν θέλω ούτε ν’ αγαπώ, ούτε να μ’ αγαπάνε.

Και μήπως η αγάπη μου δε μ’ έκανε να κλάψω,
εγώ την ελυπήθηκα, την πήρα απ’ την ορφάνια
και κείνη ποδοπάτησε κι αγάπες και στεφάνια.

Ακόμα και στην κόλαση μονάχος θέλω να ’μαι,
δεν θέλω ούτε ν’ αγαπώ, ούτε να μ’ αγαπάνε.

Den agapó kanénane, kanénan den ponáo,
i fíli mu me ríksane, i echthri mu me misune,
i singenis me vrízune, i kséni m’ adikune.

Akóma ke stin kólasi monáchos thélo na ’me,
den thélo ute n’ agapó, ute na m’ agapáne.

Όses forés sibónesa tin kséni distichía,
pliróthika achárista, mu girisan tin pláti
ki an den tus eprolávena, tha mu ’vgazan to máti.

Akóma ke stin kólasi monáchos thélo na ’me,
den thélo ute n’ agapó, ute na m’ agapáne.

Ke mípos i agápi mu de m’ ékane na klápso,
egó tin elipíthika, tin píra ap’ tin orfánia
ke kini podopátise ki agápes ke stefánia.

Akóma ke stin kólasi monáchos thélo na ’me,
den thélo ute n’ agapó, ute na m’ agapáne.