Βαθύ κόκκιν’ αχείλι | Oathí kókkin’ achili

Βαθύ κόκκιν’ αχείλι κι άσπρο πουκάμισο
μια σ’ ουρανούς με στέλνεις και μια στην άβυσσο
σαν σύννεφο με δέρνεις και μοιάζεις του βοριά

Μετάξι θα σου φέρω απ’ την ανατολή
το δάκρυ να σκουπίσω που βγάνει το φιλί
κι ύστερα να το κρύψω στο στήθος φυλαχτό

Κι αν ζήσαμε όπως όλοι για όνειρα μικρά
σε πόσα παραμύθια δεν κλάψαμε πικρά
μα το πιο ωραίο, φως μου, ποτέ δε στο ‘χω πει

Σ’ ένα κορμό ενός δέντρου το γράψαμε παλιά
χωρίς να το σκεφτούμε δεν βγάλαμε μιλιά
κι αντέχει τόσα χρόνια αυτό το σ’ αγαπώ

Oathí kókkin’ achili ki áspro pukámiso
mia s’ uranus me stélnis ke mia stin ávisso
san sínnefo me dérnis ke miázis tu voriá

Metáksi tha su féro ap’ tin anatolí
to dákri na skupíso pu vgáni to filí
ki ístera na to krípso sto stíthos filachtó

Ki an zísame ópos óli gia ónira mikrá
se pósa paramíthia den klápsame pikrá
ma to pio oreo, fos mu, poté de sto ‘cho pi

S’ éna kormó enós déntru to grápsame paliá
chorís na to skeftume den vgálame miliá
ki antéchi tósa chrónia aftó to s’ agapó