|
Να ζηλεύαν τα κλαδιά
και ν’ αγρίευαν τα ρόδα,
να μου σκίζαν την καρδιά
τη στιγμή που σε πρωτόδα.
Κρίμα ήτανε το κρίμα να ‘χω ευχή
για χατίρι σου ψιχαλισ’ η ψυχή.
Να ξυπνούσανε μ’ ορμή
τα νερά του κάτω κόσμου,
να μου κλέβαν το κορμί
τη στιγμή που σ’ είδα μπρος μου.
Κρίμα ήτανε το κρίμα να ‘χω ευχή
για χατίρι σου ψιχάλισ’ η ψυχή.
Θα ‘χα τ’ όνειρο ντραπεί,
μ’ ένα φως θα `χα πεθάνει,
μα κανείς δε μου `χε πει
μια ματιά τι θα μου κάνει.
|
Na zilevan ta kladiá
ke n’ agríevan ta róda,
na mu skízan tin kardiá
ti stigmí pu se protóda.
Kríma ítane to kríma na ‘cho efchí
gia chatíri su psichalis’ i psichí.
Na ksipnusane m’ ormí
ta nerá tu káto kósmu,
na mu klévan to kormí
ti stigmí pu s’ ida bros mu.
Kríma ítane to kríma na ‘cho efchí
gia chatíri su psichális’ i psichí.
Tha ‘cha t’ óniro ntrapi,
m’ éna fos tha `cha petháni,
ma kanis de mu `che pi
mia matiá ti tha mu káni.
|
