|
Δε θέλω καθρεφτάκι που θα σπάσει
Εγώ το πρόσωπό μου βλέπω στο νερό
Κι από τις φωναχτές σας τις πραμάτειες
Ένα μικρούλη ανθάκι προτιμώ
Από τις φωναχτές σας τις πραμάτειες
Το χιόνι και τους ίσκιους αγαπώ
Κι από τα ψεύτικα λουλούδια που πουλάτε
Των γιασεμιών τη χάρη προτιμώ
Από τα ψεύτικα παιγνίδια και τραγούδια
Το χελιδόνι της αυλής μας αγαπώ
Κι ανοίγοντας τα χέρια μου αγκαλιάζω
Τη θάλασσα τη γη τον ουρανό
|
De thélo kathreftáki pu tha spási
Egó to prósopó mu vlépo sto neró
Ki apó tis fonachtés sas tis pramáties
Έna mikruli antháki protimó
Apó tis fonachtés sas tis pramáties
To chióni ke tus ískius agapó
Ki apó ta pseftika luludia pu puláte
Ton giasemión ti chári protimó
Apó ta pseftika pegnídia ke tragudia
To chelidóni tis avlís mas agapó
Ki anigontas ta chéria mu agkaliázo
Ti thálassa ti gi ton uranó
|
