|
Τα παλιά καλοκαίρια σου κρατούσα σκιά
σαν κλαδιά είχα χέρια είχα τέντα καρδιά
μα ήρθε ο κλέφτης ο χρόνος ο κλέφτης
και βρήκε ξεκλείδωτη αγάπη και μπήκε κρυφά
Πως τάχα να λυτρώνεται αυτός που υποχρεώνεται
να μένει πίσω με πόνο κροίσο τη νύχτα κάθε νύχτα
Όταν σ’είχα ρωτήσει αν ο ένας χαθεί
πως ο άλλος θα ζήσει, τέτοια μέρα μη ’ρθεί
και γέλασες τότε, με γέλασες τότε
γιατί είχες σκοπό να μη μείνεις για πάντα εδώ
Πως τάχα να λυτρώνεται αυτός που υποχρεώνεται
να μένει πίσω με πόνο κροίσο τη νύχτα κάθε νύχτα
|
Ta paliá kalokeria su kratusa skiá
san kladiá icha chéria icha ténta kardiá
ma írthe o kléftis o chrónos o kléftis
ke vríke kseklidoti agápi ke bíke krifá
Pos tácha na litrónete aftós pu ipochreónete
na méni píso me póno kriso ti níchta káthe níchta
Όtan s’icha rotísi an o énas chathi
pos o állos tha zísi, tétia méra mi ’rthi
ke gélases tóte, me gélases tóte
giatí iches skopó na mi minis gia pánta edó
Pos tácha na litrónete aftós pu ipochreónete
na méni píso me póno kriso ti níchta káthe níchta
|
