Για μένα αστράφτει και βροντά | Gia ména astráfti ke vrontá

Για μένα αστράφτει και βροντά
κι ο ήλιος σκοτεινιάζει,
σήμερα μάνα μου γλυκιά,
απ’ τη δική σου αγκαλιά,
ο χάρος με αρπάζει.

Χάνομαι, χάνομαι, κανένας δε με σώνει,
η κουρασμένη μου ζωή, απόψε τελειώνει.

Για μένα κλαίνε τα βουνά
και οι κάμποι δεν ανθούνε,
σήμερα σαν με χάσουνε,
οι φίλοι μου θα κλάψουνε
κι οι εχθροί μου θα χαρούνε.

Χάνομαι, χάνομαι, κανένας δε με σώνει,
η κουρασμένη μου ζωή, απόψε τελειώνει.

Κι εσύ αγάπη μου πιστή
κοίτα να με ξεχάσεις,
ήτανε μαύρο τυχερό,
προτού χαρείς, προτού χαρώ,
για πάντα να με χάσεις.

Gia ména astráfti ke vrontá
ki o ílios skotiniázi,
símera mána mu glikiá,
ap’ ti dikí su agkaliá,
o cháros me arpázi.

Chánome, chánome, kanénas de me sóni,
i kurasméni mu zoí, apópse telióni.

Gia ména klene ta vuná
ke i kábi den anthune,
símera san me chásune,
i fíli mu tha klápsune
ki i echthri mu tha charune.

Chánome, chánome, kanénas de me sóni,
i kurasméni mu zoí, apópse telióni.

Ki esí agápi mu pistí
kita na me ksechásis,
ítane mavro ticheró,
protu charis, protu charó,
gia pánta na me chásis.