Που ήσουν και χάθηκες | Pu ísun ke cháthikes

Είναι μεσάνυχτα και δεν κοιμάμαι
στην άδεια κάμαρα σε νοσταλγώ,
είναι μεσάνυχτα και σε θυμάμαι
και με το νου μου σ’ αναζητώ.

Μα όταν θέλησα να σου μιλήσω
για τη χαρά μου που ‘χες φανεί
που ‘σουν και χάθηκες να σε ρωτήσω
τα μάτια ανοίγω κι έχεις χαθεί.

Είναι μεσάνυχτα και δεν κοιμάμαι…

Και να, απρόσμενα στέκεις μπροστά μου
τα χέρια απλώνεις και μου γελάς,
μπαίνεις με βήμα αργό στην κάμαρά μου
με αγκαλιάζεις και με φιλάς.

Μα όταν θέλησα να σου μιλήσω
για τη χαρά μου που είχες φανεί
που ‘σουν και χάθηκες να σε ρωτήσω
τα μάτια ανοίγω και έχεις χαθεί

Είναι μεσάνυχτα και δεν κοιμάμαι…

Ine mesánichta ke den kimáme
stin ádia kámara se nostalgó,
ine mesánichta ke se thimáme
ke me to nu mu s’ anazitó.

Ma ótan thélisa na su milíso
gia ti chará mu pu ‘ches fani
pu ‘sun ke cháthikes na se rotíso
ta mátia anigo ki échis chathi.

Ine mesánichta ke den kimáme…

Ke na, aprósmena stékis brostá mu
ta chéria aplónis ke mu gelás,
benis me víma argó stin kámará mu
me agkaliázis ke me filás.

Ma ótan thélisa na su milíso
gia ti chará mu pu iches fani
pu ‘sun ke cháthikes na se rotíso
ta mátia anigo ke échis chathi

Ine mesánichta ke den kimáme…