|
Είμ’ η αλανιάρα η γνωστή
εγώ μέσ’ στην Αθήνα,
τα πίνω πάντα και μεθώ
και την περνάω φίνα.
Δε λογαριάζω τον ντουνιά,
αν έχει και παλάτια
κι όλα μπροστά μου να γκρεμνούν,
να γίνουνται κομμάτια.
Μ’ αρέσει τ’ αλανιάρικο
γιατί έχει σημασία,
δεν εκτιμάω τα λεφτά
κι ούτε τη φαντασία.
Ρεμπέτικο, σερέτικο,
ν’ ακούω, με παθιάζει
και τι θα λέγει ο ντουνιάς,
ούτε κι αυτό με νοιάζει.
|
Im’ i alaniára i gností
egó més’ stin Athína,
ta píno pánta ke methó
ke tin pernáo fína.
De logariázo ton ntuniá,
an échi ke palátia
ki óla brostá mu na gkremnun,
na ginunte kommátia.
M’ arési t’ alaniáriko
giatí échi simasía,
den ektimáo ta leftá
ki ute ti fantasía.
Rebétiko, serétiko,
n’ akuo, me pathiázi
ke ti tha légi o ntuniás,
ute ki aftó me niázi.
|
