|
Τα μάτια σου θαμπά βελούδα
παράδεισος μικρός κρυφός
και μια ψυχή σαν πεταλούδα
ψάχνει στα μάτια σου το φως
Τα μάτια σου θαμπά σκοτάδια
ανάμνηση από βροχή
και ποιο κορμί διψάει για χάδια
για να καεί απ’ την αρχή
Ποια νύχτα ήπιε το φως σου
και συ δε μέθυσες
κι αν ήμουν ο άνθρωπος σου
τώρα, με ξέχασες
Τα μάτια σου γλυκά μαχαίρια
στα δύο κόβουν τη σιωπή
που χάθηκαν τα καλοκαίρια
μαζί με όσα μου `χες πει
|
Ta mátia su thabá veluda
parádisos mikrós krifós
ke mia psichí san petaluda
psáchni sta mátia su to fos
Ta mátia su thabá skotádia
anámnisi apó vrochí
ke pio kormí dipsái gia chádia
gia na kai ap’ tin archí
Pia níchta ípie to fos su
ke si de méthises
ki an ímun o ánthropos su
tóra, me kséchases
Ta mátia su gliká macheria
sta dío kóvun ti siopí
pu cháthikan ta kalokeria
mazí me ósa mu `ches pi
|
