Το παιδί | To pedí

Στο πιο καλύτερο παιδί
φωτιά έχεις ανάψει.
Κι όμως εσύ αδιαφορείς για το παιδί.
Τα πίνεις, ας σκοντάψει.

Τι σου ’χει φταίξει δηλαδή, δηλαδή,
και βασανίζεις το παιδί, καλέ μου;

Είναι παιδάκι μάλαμα,
να τ’ αγαπάς αξίζει,
γιατί για σένα πάντοτε το παιδί
μιλάει και δακρύζει.

Θέλει σαν πρώτα να σε δει, να σε δει.
Να το πονέσεις το παιδί, καλέ μου.

Αφού για μικροπράματα
ήρθατε στα μαχαίρια,
είναι καιρός σας τώρα πια με το παιδί
να δώσετε τα χέρια.

Να ξαναστήσετε τσαρδί, το τσαρδί,
μαζί με το καλό παιδί, καλέ μου.

Sto pio kalítero pedí
fotiá échis anápsi.
Ki ómos esí adiaforis gia to pedí.
Ta pínis, as skontápsi.

Ti su ’chi fteksi diladí, diladí,
ke vasanízis to pedí, kalé mu;

Ine pedáki málama,
na t’ agapás aksízi,
giatí gia séna pántote to pedí
milái ke dakrízi.

Théli san próta na se di, na se di.
Na to ponésis to pedí, kalé mu.

Afu gia mikroprámata
írthate sta macheria,
ine kerós sas tóra pia me to pedí
na dósete ta chéria.

Na ksanastísete tsardí, to tsardí,
mazí me to kaló pedí, kalé mu.