Το σπίτι που γεννήθηκα | To spíti pu genníthika

Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι
στοιχειό είναι και με προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει.

Το σπίτι που γεννήθηκα ίδιο στην ίδια στράτα
στα μάτια μου όλο υψώνεται και μ’ όλα του τα νιάτα.

Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα·
και ανόθευτο και αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα.

Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι
στοιχειό, και σαν απάτητο, με ζει και με προσμένει.

Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι
στοιχειό είναι και με προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει.

To spíti pu genníthika ki as to patun i kséni
stichió ine ke me proskali, psichí ke me prosméni.

To spíti pu genníthika ídio stin ídia stráta
sta mátia mu ólo ipsónete ke m’ óla tu ta niáta.

To spíti, as tu nothépsane to schíma ke to chróma·
ke anóthefto ke achálasto, ke me prosméni akóma.

To spíti pu genníthika ki as to patun i kséni
stichió, ke san apátito, me zi ke me prosméni.

To spíti pu genníthika ki as to patun i kséni
stichió ine ke me proskali, psichí ke me prosméni.