Με καρδιά συννεφιασμένη | Me kardiá sinnefiasméni

Με καρδιά, με καρδιά συννεφιασμένη
και το βλέμμα και το βλέμμα μου θολό,
κάθε βράδυ στα σοκάκια
σαν τρελός παραμιλώ.

Αφού τα πάντα χάνω,
τις μαύρες στράτες πιάνω.

Τις νυχτιές μες στη σιγαλιά βαδίζω
μ’ ένα βάρος, μ’ ένα βάρος στην καρδιά,
σε θυμάμαι και δακρύζω
μες στη μαύρη μοναξιά.

Αφού τα πάντα χάνω,
τις μαύρες στράτες πιάνω.

Με το νου και τη σκέψη ταραγμένη,
κάθε νύχτα, κάθε νύχτα ξαγρυπνώ,
μια ζωή βασανισμένη
είσαι η αιτία που περνώ.

Αφού τα πάντα χάνω,
τις μαύρες στράτες πιάνω.

Me kardiá, me kardiá sinnefiasméni
ke to vlémma ke to vlémma mu tholó,
káthe vrádi sta sokákia
san trelós paramiló.

Afu ta pánta cháno,
tis mavres strátes piáno.

Tis nichtiés mes sti sigaliá vadízo
m’ éna város, m’ éna város stin kardiá,
se thimáme ke dakrízo
mes sti mavri monaksiá.

Afu ta pánta cháno,
tis mavres strátes piáno.

Me to nu ke ti sképsi taragméni,
káthe níchta, káthe níchta ksagripnó,
mia zoí vasanisméni
ise i etía pu pernó.

Afu ta pánta cháno,
tis mavres strátes piáno.