Να πονάμε και οι δυο | Na ponáme ke i dio

Ζωγραφίζω αόρατους κόσμους και σε βάζω στη μέση
Δυο φτερά σου καρφώνω στους ώμους, το κορμί να πονέσει

Προχωρώ κατευθείαν στο λάθος και σου κράτησα θέση
Σε μιας νύχτας κλεμμένης το πάθος η ψυχή να πονέσει

Αφού πονάω να πονάμε κι οι δυο
Να βρει ο πόνος στη καρδιά κοινό σημείο
Να μ’ αγαπάς, να με ζητάς, να υποφέρεις
Μα να μη βρίσκεις δρόμο πίσω να με φέρεις

Στο σκοτάδι τα μάτια σου κλείνεις για να μείνουμε μόνοι
Κι ένα χάδι φωτιάς μου αφήνεις το κορμί να πληγώνει

Την αλήθεια φοβάμαι να ξέρω, το φιλί σαν τελειώνει
Μα κι απόψε ένα ψέμα θα φέρω την ψυχή να πληγώνει

Αφού πονάω να πονάμε κι οι δυο
Μα να μη θέλουμε ποτέ να πούμε αντίο
Να μ’ αγαπάς, να με ζητάς, να υποφέρεις
Και δικό σου δε θα μ’ έχεις να το ξέρεις

Zografízo aóratus kósmus ke se vázo sti mési
Dio fterá su karfóno stus ómus, to kormí na ponési

Prochoró katefthian sto láthos ke su krátisa thési
Se mias níchtas klemménis to páthos i psichí na ponési

Afu ponáo na ponáme ki i dio
Na vri o pónos sti kardiá kinó simio
Na m’ agapás, na me zitás, na ipoféris
Ma na mi vrískis drómo píso na me féris

Sto skotádi ta mátia su klinis gia na minume móni
Ki éna chádi fotiás mu afínis to kormí na pligóni

Tin alíthia fováme na kséro, to filí san telióni
Ma ki apópse éna pséma tha féro tin psichí na pligóni

Afu ponáo na ponáme ki i dio
Ma na mi thélume poté na pume antío
Na m’ agapás, na me zitás, na ipoféris
Ke dikó su de tha m’ échis na to kséris