|
Σ’ ένα τσόφλι βάζω μέσα το σπόρο μου, γειτόνοι
μαζί του στέλνω λίγο ψωμί και τραγούδι που ημερώνει.
Τη θάλασσα και τον αφρό χάδι μητέρας κάνει
και τη στεριά την ύπουλη ένα απαλό φουστάνι.
Και στη χώρα σας σαν φτάσει ο σπόρος μου, γειτόνοι
λίγο νερό μονάχα δώστε, γερό για να φυτρώνει.
Λίγο να του μιλάτε μόνο κι αν δεν καταλαβαίνει
το wa habibi να του λέτε, γιατί ειν’ μικρό και κλαίει.
Σαν φυτρώσει και δέντρο γίνει ο σπόρος μου, γειτόνοι
στη σκιά του θα φιλιούνται δικοί σας απογόνοι
|
S’ éna tsófli vázo mésa to spóro mu, gitóni
mazí tu stélno lígo psomí ke tragudi pu imeróni.
Ti thálassa ke ton afró chádi mitéras káni
ke ti steriá tin ípuli éna apaló fustáni.
Ke sti chóra sas san ftási o spóros mu, gitóni
lígo neró monácha dóste, geró gia na fitróni.
Lígo na tu miláte móno ki an den katalaveni
to wa habibi na tu léte, giatí in’ mikró ke klei.
San fitrósi ke déntro gini o spóros mu, gitóni
sti skiá tu tha filiunte diki sas apogóni
|
