Θ’ αναστενάξουνε καρδιές | Th’ anastenáksune kardiés

Θ’ αναστενάξουνε καρδιές
και πέτρες θα ραγίσουν,
τα πικραμένα χείλη μου
μια μέρα σαν μιλήσουν.

Οι καρδιές, οι καρδιές θ’ αναστενάξουν,
θα πονέσουν, θα ραγίσουν και θα κλάψουν.

Έχω πολλά παράπονα
μες στην καρδιά κρυμμένα,
σ’ όποιον καθίσω να τα πω
θα κλαίει μαζί μ’ εμένα.

Οι καρδιές, οι καρδιές θ’ αναστενάξουν,
θα πονέσουν, θα ραγίσουν και θα κλάψουν.

Πάρτε βουνά τους πόνους μου
και δάση τους καημούς μου
και θάλασσες απέραντες,
τους αναστεναγμούς μου.

Οι καρδιές, οι καρδιές θ’ αναστενάξουν,
θα πονέσουν, θα ραγίσουν και θα κλάψουν.

Th’ anastenáksune kardiés
ke pétres tha ragisun,
ta pikraména chili mu
mia méra san milísun.

I kardiés, i kardiés th’ anastenáksun,
tha ponésun, tha ragisun ke tha klápsun.

Έcho pollá parápona
mes stin kardiá krimména,
s’ ópion kathíso na ta po
tha klei mazí m’ eména.

I kardiés, i kardiés th’ anastenáksun,
tha ponésun, tha ragisun ke tha klápsun.

Párte vuná tus pónus mu
ke dási tus kaimus mu
ke thálasses apérantes,
tus anastenagmus mu.

I kardiés, i kardiés th’ anastenáksun,
tha ponésun, tha ragisun ke tha klápsun.