|
Θα κλάψουν μάνες κι αδελφές
κι αδέλφια θα σπαράξουν
για τ’ άδικο που μ’ έχει βρει
θ’ αναστενάξει όλη η γη
και τα βουνά θα κλάψουν.
Ήτανε μαύρο τυχερό
τα νιάτα μου να μη χαρώ.
Το φτωχικό σπιτάκι μου
το ξέρω, θα ρημάξει,
βαριά θα καταδικαστώ,
από τον κόσμο θα χαθώ
κι η μάνα μου θα κλάψει.
Ήτανε μαύρο τυχερό
τα νιάτα μου να μη χαρώ.
Το ξέρω πως θα κλάψουνε
φίλοι, γνωστοί και ξένοι,
μα όμως με τα κλάματα
και με τ’ αναστενάγματα,
τίποτα πια δεν βγαίνει.
|
Tha klápsun mánes ki adelfés
ki adélfia tha sparáksun
gia t’ ádiko pu m’ échi vri
th’ anastenáksi óli i gi
ke ta vuná tha klápsun.
Ήtane mavro ticheró
ta niáta mu na mi charó.
To ftochikó spitáki mu
to kséro, tha rimáksi,
variá tha katadikastó,
apó ton kósmo tha chathó
ki i mána mu tha klápsi.
Ήtane mavro ticheró
ta niáta mu na mi charó.
To kséro pos tha klápsune
fíli, gnosti ke kséni,
ma ómos me ta klámata
ke me t’ anastenágmata,
típota pia den vgeni.
|
