Θα πεθάνω δεν αντέχω | Tha petháno den antécho

Σαν πεθάνω να μην κλάψεις
αχ μανούλα μου, γλυκιά μου
ούτε μαύρα να φορέσει
η αρραβωνιαστικιά μου.

Με τα βάσανα που έχω
θα πεθάνω, δεν αντέχω.

Θέλω, μάνα μου, το μνήμα
να στολίσεις με λουλούδια.
Πες στους φίλους μου να ‘ρθούνε
να μου πουν γλυκά τραγούδια.

Με τα βάσανα που έχω
θα πεθάνω, δεν αντέχω.

Θα πεθάνω να γλιτώσει
το ταλαίπωρο κορμί μου.
Θα πεθάνω, δεν την θέλω,
δεν την θέλω την ζωή μου.

Με τα βάσανα που έχω
θα πεθάνω, δεν αντέχω.

San petháno na min klápsis
ach manula mu, glikiá mu
ute mavra na forési
i arravoniastikiá mu.

Me ta vásana pu écho
tha petháno, den antécho.

Thélo, mána mu, to mníma
na stolísis me luludia.
Pes stus fílus mu na ‘rthune
na mu pun gliká tragudia.

Me ta vásana pu écho
tha petháno, den antécho.

Tha petháno na glitósi
to taleporo kormí mu.
Tha petháno, den tin thélo,
den tin thélo tin zoí mu.

Me ta vásana pu écho
tha petháno, den antécho.