Το βλέμμα θέλει δύο μι | To vlémma théli dío mi

Το βλέμμα θέλει δύο μι
και δύο νι η Άννα
μα στα διαγωνίσματα
την έκανα κοπάνα.

Συγκατοικούμε αρμονικά
σε μια φωτογραφία
εσύ, ο Γιάννης, η Λενιώ, η Όλγα κι η Σοφία.

Έξι εφτά σαρανταδυό,
δύο οι πέντε δέκα,
εγώ παρέμεινα παιδί
μα εσύ έγινες γυναίκα.

Το όνομά σου σκάλισα στο ξύλινο θρανίο
κι ακόμα δε μου γύρισες το δανεικό βιβλίο.

Θυμάσαι εκείνο το φιλί
για τα γενέθλιά σου
πώς κόπηκε η ανάσα σου
κι άκουγα την καρδιά σου.

Ήσουν καλή στην έκθεση κι εγώ στην ιστορία
μα η μαγεύτρα η ζωή μας άλλαξε πορεία.

To vlémma théli dío mi
ke dío ni i Άnna
ma sta diagonísmata
tin ékana kopána.

Sigkatikume armoniká
se mia fotografía
esí, o Giánnis, i Lenió, i Όlga ki i Sofía.

Έksi eftá sarantadió,
dío i pénte déka,
egó parémina pedí
ma esí égines gineka.

To ónomá su skálisa sto ksílino thranío
ki akóma de mu girises to danikó vivlío.

Thimáse ekino to filí
gia ta genéthliá su
pós kópike i anása su
ki ákuga tin kardiá su.

Ήsun kalí stin ékthesi ki egó stin istoría
ma i mageftra i zoí mas állakse poria.