Το σπίτι της ερήμου | To spíti tis erímu

Μπαίνω σε άδειες κάμαρες. Ποιας μάγισσας χατίρι
του κόσμου αλλάζει πρόσωπο σε κάθε παραθύρι;

Ανοίγω πόρτες και γυρνώ στο σπίτι της ερήμου.
Σε κάποια κοντοστάθηκα, σαν να ‘ταν η δική μου.

Και με μιαν άλλην αίσθηση, αιώνες κοιμισμένη,
ένοιωσα πως στην κάμαρη κάποιος με περιμένει.

Μπήκα και κάπου κάθισα, κατάκοπος του δρόμου,
και κοίταξα και ήτανε το νεκροκρέβατό μου.

Beno se ádies kámares. Pias mágissas chatíri
tu kósmu allázi prósopo se káthe parathíri;

Anigo pórtes ke girnó sto spíti tis erímu.
Se kápia kontostáthika, san na ‘tan i dikí mu.

Ke me mian állin esthisi, eónes kimisméni,
éniosa pos stin kámari kápios me periméni.

Bíka ke kápu káthisa, katákopos tu drómu,
ke kitaksa ke ítane to nekrokrévató mu.