|
Χίλιοι γιατροί με κοίταξαν, αχ!
σ’ Ανατολή και Δύση
κι όλοι, μανούλα μου γλυκιά,
μ’ έχουν αποφασίσει.
Μάνα, το πικρό σου δάκρυ
δεν μπορεί για να με γειάνει,
του καθένα η μοίρα γράφει
πότε πρέπει να πεθάνει.
Μάνα μου πες πως βρίσκομαι, αχ!
στην ξενιτιά χαμένος,
ή ότι παραστράτησα
και είμαι ξεγραμμένος.
Μάνα, το πικρό σου δάκρυ
δεν μπορεί για να με γειάνει,
του καθένα η μοίρα γράφει
πότε πρέπει να πεθάνει.
Και στην αγάπη μου μην πεις, αχ!
ο γιος σου πως θα σβήσει,
μα τάχα πως την ξέχασα
και άλλον ν’ αγαπήσει.
|
Chílii giatri me kitaksan, ach!
s’ Anatolí ke Dísi
ki óli, manula mu glikiá,
m’ échun apofasísi.
Mána, to pikró su dákri
den bori gia na me giáni,
tu kathéna i mira gráfi
póte prépi na petháni.
Mána mu pes pos vrískome, ach!
stin ksenitiá chaménos,
í óti parastrátisa
ke ime ksegramménos.
Mána, to pikró su dákri
den bori gia na me giáni,
tu kathéna i mira gráfi
póte prépi na petháni.
Ke stin agápi mu min pis, ach!
o gios su pos tha svísi,
ma tácha pos tin kséchasa
ke állon n’ agapísi.
|
