|
Αχ, βρε ζωή είσαι τόσο γλυκιά
μα δεν μπορώ να σε ζήσω άλλο πια,
χωρίς χαρά τι να κάνω
τον τόπο σου άδικα πιάνω.
Ένα κορμί ξεχασμένο
κι από αγάπη θλιμμένο,
χωρίς καμιά συμπόνια
δεν ζει ποτέ αιώνια.
Έχω χορτάσει φαρμάκι πικρό
που με ποτίζουν αυτοί π’ αγαπώ,
τι να σου πω παραπάνω
αντίο ζωή μου, σε χάνω.
Ένα κορμί ξεχασμένο
κι από αγάπη θλιμμένο,
χωρίς καμιά συμπόνια
δεν ζει ποτέ αιώνια.
|
Ach, vre zoí ise tóso glikiá
ma den boró na se zíso állo pia,
chorís chará ti na káno
ton tópo su ádika piáno.
Έna kormí ksechasméno
ki apó agápi thlimméno,
chorís kamiá sibónia
den zi poté eónia.
Έcho chortási farmáki pikró
pu me potízun afti p’ agapó,
ti na su po parapáno
antío zoí mu, se cháno.
Έna kormí ksechasméno
ki apó agápi thlimméno,
chorís kamiá sibónia
den zi poté eónia.
|
