Το πρώτο περιστέρι | To próto peristéri

Το κοφτερό να πάει βαθιά στο στήθος μου μαχαίρι
ο πρώτος ήλιος να φανεί το πρώτο περιστέρι

Στέκει το ρόδο απείραχτο μπρος στ’ ουρανού τη χάρη
ποιο κύμα ποια πρωτοφιλεί στ’ αμάραντο χορτάρι

Μέσα από ήλιους κι ουρανούς σε βλέπω δακρυσμένη
σαν άστρο που το νότισε λύπη συννεφιασμένη

Πέλαγα δάση και βουνά φέρνω σαν χελιδόνι
ποιος χωρισμός μας χώρισε ποια μοίρα μας ενώνει

To kofteró na pái vathiá sto stíthos mu macheri
o prótos ílios na fani to próto peristéri

Stéki to ródo apirachto bros st’ uranu ti chári
pio kíma pia protofili st’ amáranto chortári

Mésa apó ílius ki uranus se vlépo dakrisméni
san ástro pu to nótise lípi sinnefiasméni

Pélaga dási ke vuná férno san chelidóni
pios chorismós mas chórise pia mira mas enóni