|
Θα ‘ρθεις μια νύχτα βροχερή
κάποιο Σαββάτο βράδυ
και θα φανείς σαν αστραπή
που σκίζει το σκοτάδι
Θα ‘ναι η φωνή σου δροσερή
τα μάτια σου θα λάμπουν
στ’ αυτιά μου σαν καμπάνες μακρινές
τα λόγια σου θα φτάνουν
Σ’ ένα δωμάτιο γυμνό
θα δώσουμε τα χέρια
και εκατομμύρια φωνές
θα γίνουνε τ’ αστέρια
Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκα
κι έκατσα να σου γράψω.
και μολυβιά δεν τράβηξα
δίχως ν’ αναστενάξω
|
Tha ‘rthis mia níchta vrocherí
kápio Savváto vrádi
ke tha fanis san astrapí
pu skízi to skotádi
Tha ‘ne i foní su droserí
ta mátia su tha lábun
st’ aftiá mu san kabánes makrinés
ta lógia su tha ftánun
S’ éna domátio gimnó
tha dósume ta chéria
ke ekatommíria fonés
tha ginune t’ astéria
Chtes vrádi den kimíthika
ki ékatsa na su grápso.
ke moliviá den tráviksa
díchos n’ anastenákso
|
