Μια φυλακή στενάζει | Mia filakí stenázi

Κάνει κρύο, κάνει αγιάζι
και μια φυλακή στενάζει,
στα κελιά αργεί να φέξει
και η ώρα πάει έξη.

Σ’ αυτή τη μαύρη φυλακή
δεν ξημερώνει Κυριακή.

Τρίζουν τα κλειδιά, βροντούνε,
δεσμοφύλακες περνούνε
κι ένας καινουργιοφερμένος
κάθεται συλλογισμένος.

Σ’ αυτή τη μαύρη φυλακή
δεν ξημερώνει Κυριακή.

Κάπου εδώ, κοντά, τον πάνε,
χειροπέδες του περνάνε,
τις κοιτά, χαμογελάει,
δεν τρομάζει, δεν λυγάει.

Σ’ αυτή τη μαύρη φυλακή
δεν ξημερώνει Κυριακή.

Káni krío, káni agiázi
ke mia filakí stenázi,
sta keliá argi na féksi
ke i óra pái éksi.

S’ aftí ti mavri filakí
den ksimeróni Kiriakí.

Trízun ta klidiá, vrontune,
desmofílakes pernune
ki énas kenurgioferménos
káthete sillogisménos.

S’ aftí ti mavri filakí
den ksimeróni Kiriakí.

Kápu edó, kontá, ton páne,
chiropédes tu pernáne,
tis kitá, chamogelái,
den tromázi, den ligái.

S’ aftí ti mavri filakí
den ksimeróni Kiriakí.