|
Με προδομένη και πληγωμένη την δόλια μου καρδιά,
θα φύγω μόνος, θα πάω στα ξένα, θα φύγω μακριά,
να μη σε βλέπω και υποφέρω για σένα, άλλο πια,
να ησυχάσω και να ξεχάσω ό,τι αγάπησα.
Φεύγω κι αφήνω κάθε δικό μου που τόσο αγαπώ,
από του κόσμου την ειρωνεία ν’ αντέξω δεν μπορώ,
γι’ αυτό, θα φύγω και όρκο δίνω, να μην γυρίσω πια,
να ησυχάσω και να ξεχάσω ό,τι αγάπησα
|
Me prodoméni ke pligoméni tin dólia mu kardiá,
tha fígo mónos, tha páo sta kséna, tha fígo makriá,
na mi se vlépo ke ipoféro gia séna, állo pia,
na isicháso ke na ksecháso ó,ti agápisa.
Fevgo ki afíno káthe dikó mu pu tóso agapó,
apó tu kósmu tin ironia n’ antékso den boró,
gi’ aftó, tha fígo ke órko díno, na min giríso pia,
na isicháso ke na ksecháso ó,ti agápisa
|
