Όνειρα παράπονα | Όnira parápona

Δεν μπορώ να το πιστέψω και να το δεχθώ,
πως τα μάτια τα δικά σου δε θα ξαναδώ,
μέχρι χθες με αγαπούσες σαν αναπνοή
και για ένα χάδι ξένο γίνεσαι πληγή.

Γίναν όλα ξαφνικά όνειρα μες στη φωτιά
όνειρα στο πάτωμα, όνειρα παράπονα.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει συμβεί
κι απ’ τη μια στιγμή στην άλλη γίναμε εχθροί,
κάναμε μαζί τις νύχτες σχέδια πολλά
όμως τώρα δε σε νοιάζει, φεύγεις μακριά.

Γίναν όλα ξαφνικά όνειρα μες στη φωτιά
όνειρα στο πάτωμα, όνειρα παράπονα

Den boró na to pistépso ke na to dechthó,
pos ta mátia ta diká su de tha ksanadó,
méchri chthes me agapuses san anapnoí
ke gia éna chádi kséno ginese pligí.

Ginan óla ksafniká ónira mes sti fotiá
ónira sto pátoma, ónira parápona.

Den boró na katalávo ti échi simvi
ki ap’ ti mia stigmí stin álli giname echthri,
káname mazí tis níchtes schédia pollá
ómos tóra de se niázi, fevgis makriá.

Ginan óla ksafniká ónira mes sti fotiá
ónira sto pátoma, ónira parápona