|
Ο σαργός κι ο σπάρος
Θεέ μου κοίτα θάρρος
βγήκανε στα Φάληρα
ασημένια τάλιρα
κάνουν τις τσιπούρες
κι άρχισαν φιγούρες.
Στου Δουράμπεη τραπέζι
κλείσαν και καθήσαν
και να πίνουν αρχινίσαν.
Αγαπάνε στην Καστέλλα
μια πεντάμορφη κοπέλα
αγαπάν μια συναγρίδα
κι έχουν χάσει κάθε ελπίδα
Κι ο Δουράμπεης που ξέρει
το γιαλό και το μουράγιο
τους κερνά, τους λέει «κουράγιο».
|
O sargós ki o spáros
Theé mu kita thárros
vgíkane sta Fálira
asiménia tálira
kánun tis tsipures
ki árchisan figures.
Stu Durábei trapézi
klisan ke kathísan
ke na pínun archinísan.
Agapáne stin Kastélla
mia pentámorfi kopéla
agapán mia sinagrída
ki échun chási káthe elpída
Ki o Durábeis pu kséri
to gialó ke to murágio
tus kerná, tus léi «kurágio».
|
