Άδικη μέρα | Άdiki méra

Τα μάτια μου δε γνώριζαν σκοτάδια
Είχα φτερά, πετούσα μες στα βράδια
Ως τα φεγγάρια

Ξεκίνησα μες του ονείρου τη σφαίρα
μα σύρθηκα σαν βάρκα σε μια ξέρα
Άδικη μέρα

Σκιές μονάχες τρέχαν οι φωνές μου
Πάγωσε ο χρόνος μέσα στις σιωπές μου
Πυκνό σκοτάδι

Και πίστεψα πως μια στιγμή σαν φτάνει
Ρίχνει τα κάστρα ο νους τη μάχη χάνει
Σε ένα βράδυ

Κι αν βρήκε τρικυμία η ψυχή μου
Κι αν βρήκε μαχαιριά η θύμηση μου
Κάτι θα φέρει

Ζητούσα και ζητάω παρατάσεις
Στου ήλιου την αγάπη όταν φθάσεις
Ποιος θα το ξέρει

Τα μάτια μου την φώναζαν λατρεία
Αγγέλου φως που σβήνει στην πορεία
Τ’ αγκάθι χρόνια

Μα τώρα ξέρω ότι κι αν ραγίσει
και μέσα στη ζωή μας κι αν σκορπίσει
Μιλάει αιώνια

Ta mátia mu de gnórizan skotádia
Icha fterá, petusa mes sta vrádia
Os ta fengária

Ksekínisa mes tu oniru ti sfera
ma sírthika san várka se mia kséra
Άdiki méra

Skiés monáches tréchan i fonés mu
Págose o chrónos mésa stis siopés mu
Piknó skotádi

Ke pístepsa pos mia stigmí san ftáni
Ríchni ta kástra o nus ti máchi cháni
Se éna vrádi

Ki an vríke trikimía i psichí mu
Ki an vríke macheriá i thímisi mu
Káti tha féri

Zitusa ke zitáo paratásis
Stu íliu tin agápi ótan fthásis
Pios tha to kséri

Ta mátia mu tin fónazan latria
Angélu fos pu svíni stin poria
T’ agkáthi chrónia

Ma tóra kséro óti ki an ragisi
ke mésa sti zoí mas ki an skorpísi
Milái eónia