Αυτό είναι | Aftó ine

Είμαι μέσα στο φως που προχωρεί
Tα μάτια μου είναι πλημμυρισμένα από πόθους
Ειν’ ωραίος ο κόσμος
Ειν’ ωραίος ο κόσμος

Τα μάτια μου δεν κουράζονται να βλέπουνε τα δέντρα
Τα δέντρα τα τόσο γεμάτα από ελπίδα
Τα δέντρα τα τόσο πράσινα

Ένα μονοπάτι ηλιόλουστο τραβάει μέσα απ’ τις μουριές
είμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών
Κάπου πρέπει ν’ ανθίζουν τα γαρούφαλα
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών

Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος
Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι

Ime mésa sto fos pu prochori
Ta mátia mu ine plimmirisména apó póthus
In’ oreos o kósmos
In’ oreos o kósmos

Ta mátia mu den kurázonte na vlépune ta déntra
Ta déntra ta tóso gemáta apó elpída
Ta déntra ta tóso prásina

Έna monopáti iliólusto travái mésa ap’ tis muriés
ime sto paráthiro tu nosokomiu
De niótho ti mirodiá ton giatrikón
Kápu prépi n’ anthízun ta garufala
De niótho ti mirodiá ton giatrikón

To zítima den ine na ise echmálotos
To na min paradínese aftó ine