Δε μ’ ένοιαζε τυφλός να ζω | De m’ éniaze tiflós na zo

Να ‘μουν ανθός στον κήπο σου κι ας μ’ έκοβες μικρή μου
για μια στιγμή στα χέρια σου χαλάλι σου η ζωή μου

Δε μ’ ένοιαζε τυφλός να ζω φτάνει να ξέρω μόνο
πως θα κρατάς το χέρι μου τα τρέχουμε στο δρόμο

Στο μαρμαρένιο στήθος σου χρυσός σταυρός θα γίνω
κορδέλα στα μαλλάκια σου μονάχη μη σ’ αφήνω

Na ‘mun anthós ston kípo su ki as m’ ékoves mikrí mu
gia mia stigmí sta chéria su chaláli su i zoí mu

De m’ éniaze tiflós na zo ftáni na kséro móno
pos tha kratás to chéri mu ta tréchume sto drómo

Sto marmarénio stíthos su chrisós stavrós tha gino
kordéla sta mallákia su monáchi mi s’ afíno