|
Πάνω στα τζάμια η βροχή
του ουρανού τα δάκρυα
Πόνος λυγμός και ενοχή
του χωρισμού τα λάφυρα
Κι ουράνιο τόξο που να βρω για να σε δω
κι απ’ τον καημό να λυτρωθώ
Η άνοιξη δε μένει πια εδώ
το άδικο βαραίνει και τους δυο
Τα όνειρα που χτίσαμε
γυαλιά που τα πατήσαμε
κι ανοίξαμε πληγές στον ουρανό
Η άνοιξη δε μένει πια εδώ
στο γκρίζο του χειμώνα θα σε βρω
Κι αυτά που μας ενώσανε
σαν ρούχα που παλιώσανε
και μείναν πεταμένα στο σωρό
Η άνοιξη δε μένει πια εδώ..
Πάνω στο δέρμα μια πληγή
της μοναξιάς το παίδεμα
Μια λευτεριά στη φυλακή
ειν’ της ψυχής το μπέρδεμα
Κι ουράνιο τόξο που να βρω για να σε δω
κι απ’ τον καημό να λυτρωθώ
|
Páno sta tzámia i vrochí
tu uranu ta dákria
Pónos ligmós ke enochí
tu chorismu ta láfira
Ki uránio tókso pu na vro gia na se do
ki ap’ ton kaimó na litrothó
I ániksi de méni pia edó
to ádiko vareni ke tus dio
Ta ónira pu chtísame
gialiá pu ta patísame
ki aniksame pligés ston uranó
I ániksi de méni pia edó
sto gkrízo tu chimóna tha se vro
Ki aftá pu mas enósane
san rucha pu paliósane
ke minan petaména sto soró
I ániksi de méni pia edó..
Páno sto dérma mia pligí
tis monaksiás to pedema
Mia lefteriá sti filakí
in’ tis psichís to bérdema
Ki uránio tókso pu na vro gia na se do
ki ap’ ton kaimó na litrothó
|
