Ημέρα Πέμπτη | Iméra Pébti

Η Πέμπτη μέρα φώτισε
Τ’ άπειρα ζωντανά στη γη
Που η αγάπη του θεού
γέννησε και δυνάστευε
Βαθιά γαλήνη ευώδιαζε
Κι όμως σαν κάτι να `λειπε
Καθώς κυλούσε ο ποταμός
Έσκυψε πάνω του ο θεός
Πήρε νερό στις χούφτες του
Και μοναχά το φίλησε
Και αίμα μύρισε παντού
Κοίταξε αμίλητα ο θεός
Κι έφυγε αργά στη δύση

I Pébti méra fótise
T’ ápira zontaná sti gi
Pu i agápi tu theu
génnise ke dinásteve
Oathiá galíni evódiaze
Ki ómos san káti na `lipe
Kathós kiluse o potamós
Έskipse páno tu o theós
Píre neró stis chuftes tu
Ke monachá to fílise
Ke ema mírise pantu
Kitakse amílita o theós
Ki éfige argá sti dísi