Είναι που όλα ήρθαν αργά | Ine pu óla írthan argá

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα.

Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
κάτω από τ’ άστρα από χαρά να κλαις, ν’ ανατριχιάζεις.

Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις,
αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά, μαράθηκα πριν ζήσω.

Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα,
πολλούς θανάτους έζησα, σαν κι αυτόν κανένα.

Lipáme pu den égina mia thálassa gia séna
na me kitás nostalgiká me ta malliá vregména.

Lipáme pu den égina Sachára na urliázis
káto apó t’ ástra apó chará na kles, n’ anatrichiázis.

Lipáme pu den égina vráchos na ksapostásis,
apsiláfito na skípsis na to piásis.

Ine pu óla írthan argá ke pós na sinithíso
tin ápirí su omorfiá, ton triferó su ískio.

Ine pu óla írthan argá ke pós na sinithíso
tin ápirí su omorfiá, maráthika prin zíso.

Pollus thanátus ézisa ma san ki aftón gia séna,
pollus thanátus ézisa, san ki aftón kanéna.