Κι όλα αρχίζουν αλλιώς | Ki óla archízun alliós

Σήμερα, σαν να ‘μαι εσύ, ψυχή μου,
κράτα με όπως δε σ’ έχουν κρατήσει ποτέ.
άκουσα να λέτε φωνές του ανέμου
τ’ όνομά μου και μια προσευχή τρεις φορές.

Έφτασε ένα δάκρυ στων χειλιών την άκρη,
τρέχει στο αυλάκι απ’ το πρώτο φιλί,
μέσα του είδα να τρέχεις κι εσύ.
Μη με θυμάσαι αν δεν είσαι εδώ.

Δώσε μου σαν να ‘σαι εγώ, ψυχή μου,
δώσε μου ό,τι δε σου έχουν χαρίσει ποτέ.

Έφτασε ένα δάκρυ στων χειλιών την άκρη,
κι αν το χαμόγελο πέφτει στη γη,
με τη ματιά της το παίρνει αυτή,
το ρίχνει εμπρός κι όλα αρχίζουν αλλιώς.

Símera, san na ‘me esí, psichí mu,
kráta me ópos de s’ échun kratísi poté.
ákusa na léte fonés tu anému
t’ ónomá mu ke mia prosefchí tris forés.

Έftase éna dákri ston chilión tin ákri,
tréchi sto avláki ap’ to próto filí,
mésa tu ida na tréchis ki esí.
Mi me thimáse an den ise edó.

Dóse mu san na ‘se egó, psichí mu,
dóse mu ó,ti de su échun charísi poté.

Έftase éna dákri ston chilión tin ákri,
ki an to chamógelo péfti sti gi,
me ti matiá tis to perni aftí,
to ríchni ebrós ki óla archízun alliós.