Μη μου λέτε τ’ όνομά του | Mi mu léte t’ ónomá tu

Τι σωστό, τι λάθος, δεν το σκέφτομαι,
ναι, τον αγαπάω και δεν ντρέπομαι,
του ‘δωσα τα πάντα και με πρόδωσε,
πέθαινα για ‘κείνον και δεν το ‘νιωσε.

Μη μου λέτε τ’ όνομά του, με τρελαίνετε,
η πληγή που ‘χω για ‘κείνον δε γιατρεύεται.

Ναι, τον αγαπάω, δε μετάνιωσα,
όσα και αν είχα, όλα τα ‘δωσα,
ό, τι και να γίνει κι αν τον έχασα
κι αν μ’ έχει ξεχάσει, δεν τον ξέχασα.

Μη μου λέτε τ’ όνομά του, με τρελαίνετε,
η πληγή που ‘χω για ‘κείνον δε γιατρεύεται

Ti sostó, ti láthos, den to skéftome,
ne, ton agapáo ke den ntrépome,
tu ‘dosa ta pánta ke me pródose,
péthena gia ‘kinon ke den to ‘niose.

Mi mu léte t’ ónomá tu, me trelenete,
i pligí pu ‘cho gia ‘kinon de giatrevete.

Ne, ton agapáo, de metániosa,
ósa ke an icha, óla ta ‘dosa,
ó, ti ke na gini ki an ton échasa
ki an m’ échi ksechási, den ton kséchasa.

Mi mu léte t’ ónomá tu, me trelenete,
i pligí pu ‘cho gia ‘kinon de giatrevete