|
Ότι κι αν γίνει
ό, τι κι αν είναι αυτό
καλή καρδιά πες μάτια μου
πες το και γραφτό.
Σου είχα πάντα στη ζωή μου αδυναμία
ιδρώτα μου κι αναπνοή κι επιθυμία
Τώρα ξεσπάει φωτιά
σε βράχια ξύλινα.
Τον άνθρωπο που τον λυγάς και σ’ αφήνει
σαν άνθρωπο ετούτη η γύμνια τον ντύνει
α, ρε καρδιά.
Ό,τι κι αν λέμε
κόντρα στην αντοχή
θαμπή στεριά αχ κι άρρωστη
θα’ ναι κάθε αρχή.
Παραθυράκι η ζωή χωρίς μια θέα
κι η καληνύχτα σαν πληγή του Προμηθέα
τέλος κι αρχή, αρχή
για τόσο τίποτα.
|
Όti ki an gini
ó, ti ki an ine aftó
kalí kardiá pes mátia mu
pes to ke graftó.
Su icha pánta sti zoí mu adinamía
idróta mu ki anapnoí ki epithimía
Tóra ksespái fotiá
se vráchia ksílina.
Ton ánthropo pu ton ligás ke s’ afíni
san ánthropo etuti i gimnia ton ntíni
a, re kardiá.
Ό,ti ki an léme
kóntra stin antochí
thabí steriá ach ki árrosti
tha’ ne káthe archí.
Parathiráki i zoí chorís mia théa
ki i kaliníchta san pligí tu Promithéa
télos ki archí, archí
gia tóso típota.
|
