Πόσο μου λείπεις | Póso mu lipis

Έφυγες κι έμεινα μες στη μονοτονία
και κάθε μέρα με τυλίγει ακεφιά,
τώρα την πλήξη πια και την ανία
έχω θλιμμένη συντροφιά.

Μα πόσο μου λείπεις κι όσο θα λείπεις,
μες στην καρδιά μου θα ‘χω μαύρη συννεφιά.

Τώρα παρέα πια με τη μελαγχολία
ψάχνω να σε `βρω στην παλιά μας γειτονιά,
σε βλέπω άλλοτε σαν οπτασία
και άλλοτε σαν ζωγραφιά.

Μα πόσο μου λείπεις κι όσο θα λείπεις,
μες στην καρδιά μου θα `χω μαύρη συννεφιά.

Έfiges ki émina mes sti monotonía
ke káthe méra me tilígi akefiá,
tóra tin plíksi pia ke tin anía
écho thlimméni sintrofiá.

Ma póso mu lipis ki óso tha lipis,
mes stin kardiá mu tha ‘cho mavri sinnefiá.

Tóra paréa pia me ti melagcholía
psáchno na se `vro stin paliá mas gitoniá,
se vlépo állote san optasía
ke állote san zografiá.

Ma póso mu lipis ki óso tha lipis,
mes stin kardiá mu tha `cho mavri sinnefiá.