Ψυχή μου αλλοπαρμένη (Το γκρίζο των ματιών σου) | Psichí mu alloparméni (To gkrízo ton matión su)

Ποιος άνεμος ξενύχτησε στα χέρια σου
και ζήλεψε την αύρα και την τρέλα σου
το πείσμα σου στους ώμους του φορτώθηκε
κι ήρθε μες στο κορμί μου και καρφώθηκε.

Ψυχή μου αλλοπαρμένη κι απροστάτευτη
σε μια θηλιά δεμένη, χρόνια αγιάτρευτη
πού βρήκες τόσο θάρρος να πορεύεσαι
κι ό,τι ποτέ δε θα `ρθει ονειρεύεσαι.

Κράτα με, κράτα με, μακρύς ανήφορος
μες στην αγάπη σου μικρός κι ανήμπορος.

Ποιο σύννεφο να ζήλεψε τη μπόρα σου
το γκρίζο των ματιών σου και τη φόρα σου
κι απρόσκλητο τις νύχτες μ’ επισκέπτεται
χωρίς ποτέ τον πόνο μου να σκέφτεται.

Pios ánemos kseníchtise sta chéria su
ke zílepse tin avra ke tin tréla su
to pisma su stus ómus tu fortóthike
ki írthe mes sto kormí mu ke karfóthike.

Psichí mu alloparméni ki aprostátefti
se mia thiliá deméni, chrónia agiátrefti
pu vríkes tóso thárros na porevese
ki ó,ti poté de tha `rthi onirevese.

Kráta me, kráta me, makrís aníforos
mes stin agápi su mikrós ki aníboros.

Pio sínnefo na zílepse ti bóra su
to gkrízo ton matión su ke ti fóra su
ki aprósklito tis níchtes m’ episképtete
chorís poté ton póno mu na skéftete.