Σεντόνια δίχτυα | Sentónia díchtia

Σ’ ακολουθώ, σαν φως αχνό
μέσα στην καταιγίδα, ζω στο βυθό
μα σ’ έχω για πυξίδα

Πριν να χαθώ μες στο κενό
σαν αστραπή σε είδα, γλυκιά ηχώ
να σπας την αλυσίδα

Μα το κορμί είν’ αφορμή σε μια πορεία
και η σοφία το τέρμα της
Τρίζουν αρμοί σαν οδυρμοί και απλώνει η νύχτα
σεντόνια δίχτυα, το δέρμα της

Σαν να γυρνώ σ’ ότι αγαπώ
όμως αυτό δε φτάνει, σε προσπερνώ
μα σ’ έχω για λιμάνι

Κρατώ κρυφό ό,τι μισώ
σ’ ένα πυκνό σκοτάδι, πανί λευκό
κρατάω για σημάδι

S’ akoluthó, san fos achnó
mésa stin kategida, zo sto vithó
ma s’ écho gia piksída

Prin na chathó mes sto kenó
san astrapí se ida, glikiá ichó
na spas tin alisída

Ma to kormí in’ aformí se mia poria
ke i sofía to térma tis
Trízun armi san odirmi ke aplóni i níchta
sentónia díchtia, to dérma tis

San na girnó s’ óti agapó
ómos aftó de ftáni, se prospernó
ma s’ écho gia limáni

Krató krifó ó,ti misó
s’ éna piknó skotádi, paní lefkó
kratáo gia simádi