Τίποτα | Típota

Δεν έμεινε τίποτα τώρα, δεν έχω τα πήρατε όλα
καρέκλες, πικάπ, συγκινήσεις χαμένα.
Μαζεύω αποτσίγαρα, στάχτες, τις ενοχές μου στις πλάτες
δαγκώνω κλειδιά, αναμνήσεις και φεύγω.

Τίποτα δε θέλω πια να θυμάμαι, τίποτα
τίποτα, μπλουτζίν ξεβαμμένα τα χρόνια, ύποπτα.

Κραγιόν, μακιγιάζ στον καθρέφτη
ομορφαίνω το χρόνο τον ψεύτη
Πως πέρασαν τόσοι χειμώνες για σένα

Κοιτάζω το φως, δε φοβάμαι, αγάπες και όρκοι ας πονάνε
τα χέρια μου σφίγγω και τρέχω στους δρόμους.

Den émine típota tóra, den écho ta pírate óla
karékles, pikáp, sigkinísis chaména.
Mazevo apotsígara, stáchtes, tis enochés mu stis plátes
dagkóno klidiá, anamnísis ke fevgo.

Típota de thélo pia na thimáme, típota
típota, blutzín ksevamména ta chrónia, ípopta.

Kragión, makigiáz ston kathréfti
omorfeno to chróno ton psefti
Pos pérasan tósi chimónes gia séna

Kitázo to fos, de fováme, agápes ke órki as ponáne
ta chéria mu sfíngo ke trécho stus drómus.