Του Σωτήρος | Tu Sotíros

Άντρας δεν είναι ούτε γυναίκα
ούτε μας έρχεται απ’ τη Μέκκα

Είναι παιδί μελαχρινό
μας έρχεται απ’ τον ουρανό

Κι έχει τα πλούτη του εδω πέρα
στης γης και στον χρυσόν αέρα

Έχει μια θάλασσα με φάρους
που ανάβουν μόνο για τους γλάρους

Έχει εκκλησιές που τις πηγαίνει
όπου του λεν οι πικραμένοι

Κι ένα λαγωνικό που πιάνει
τις έγνοιες πάνω στο ταβάνι

Κανείς δεν ξέρει πως τον λένε
μια του γελάνε μια του κλαίνε

Και πότε ζει πότε πεθαίνει
πότε τους άλλους ανασταίνει

Τις αλυσίδες όλες σπάει
και μ’ ανοιχτές φτερούγες πάει

Άntras den ine ute gineka
ute mas érchete ap’ ti Mékka

Ine pedí melachrinó
mas érchete ap’ ton uranó

Ki échi ta pluti tu edo péra
stis gis ke ston chrisón aéra

Έchi mia thálassa me fárus
pu anávun móno gia tus glárus

Έchi ekklisiés pu tis pigeni
ópu tu len i pikraméni

Ki éna lagonikó pu piáni
tis égnies páno sto taváni

Kanis den kséri pos ton léne
mia tu geláne mia tu klene

Ke póte zi póte petheni
póte tus állus anasteni

Tis alisídes óles spái
ke m’ anichtés fteruges pái