Καθένας με τον πόνο του | Kathénas me ton póno tu

Καθένας με τον πόνο του
και εγώ με τον δικό μου,
είναι μεγάλος ο καημός
και το παράπονό μου.

Αχ, παλιοζωή, με βασανίζεις άπονα
και έχω παράπονα και έχω παράπονα.

Εγώ καταδικάστηκα
μονάχος μου, το ξέρω.
Κάποια γυναίκα αγάπησα
και τώρα υποφέρω.

Αχ, σκληρή καρδιά, με βασανίζεις άπονα
και έχω παράπονα και έχω παράπονα.

Και εσύ, αχάριστε ντουνιά,
γιατί με κατακρίνεις
κι αντί καλό το άδικο
γι’ αντάλλαγμα μου δίνεις;

Αχ, παλιοντουνιά, με βασανίζεις άπονα
και έχω παράπονα και έχω παράπονα.

Kathénas me ton póno tu
ke egó me ton dikó mu,
ine megálos o kaimós
ke to paráponó mu.

Ach, paliozoí, me vasanízis ápona
ke écho parápona ke écho parápona.

Egó katadikástika
monáchos mu, to kséro.
Kápia gineka agápisa
ke tóra ipoféro.

Ach, sklirí kardiá, me vasanízis ápona
ke écho parápona ke écho parápona.

Ke esí, acháriste ntuniá,
giatí me katakrínis
ki antí kaló to ádiko
gi’ antállagma mu dínis;

Ach, paliontuniá, me vasanízis ápona
ke écho parápona ke écho parápona.