Να ‘σαι λεβέντης και ν’ αντέχεις | Na ‘se levéntis ke n’ antéchis

Τόσα φαρμάκια πώς θες ν’ αντέξω,
τόσες φουρτούνες, τόσες φωτιές.

Λίγη ελπίδα, πού να γυρέψω,
δεν σε θυμάται κανείς στις συμφορές.

Όταν νυχτώνει, δεν ησυχάζω,
κι όταν χαράζει, δε χαίρομαι.

Δεν βρίσκω άκρη, γωνιά ν’ αράξω,
το δάκρυ τρέχει και πάντα βρέχομαι.

Θαρρείς κι εμένα σημάδι μ’ έχεις,
και με πληγώνεις ζωή βαριά.

Να `σαι λεβέντης και να αντέχεις,
κουράγιο θέλει και καθαρή καρδιά.

Tósa farmákia pós thes n’ antékso,
tóses furtunes, tóses fotiés.

Lígi elpída, pu na girépso,
den se thimáte kanis stis simforés.

Όtan nichtóni, den isicházo,
ki ótan charázi, de cherome.

Den vrísko ákri, goniá n’ arákso,
to dákri tréchi ke pánta vréchome.

Tharris ki eména simádi m’ échis,
ke me pligónis zoí variá.

Na `se levéntis ke na antéchis,
kurágio théli ke katharí kardiá.