Αρρώστησα μάνα | Arróstisa mána

Αδίκως μάνα κάθεσαι και κλαις και μαραζώνεις
Όσα και αν χύνεις δάκρυα εμένα δε με σώνεις

Μου καταστρέφει την καρδιά ένα σαράκι μαύρο
και χρόνια τώρα δεν μπορώ τη γιατριά μου να βρω

Τα γιατρικά κι οι συνταγές εμένα δε με πιάνουν
και δεν μπορούν μανούλα μου τον πόνο μου να γιάνουν

Έτσι της μοίρας ήτανε γραμμένο ν’ αρρωστήσω
Και μες τον κόσμο έρημη μανούλα να σ’ αφήσω

Adíkos mána káthese ke kles ke marazónis
Όsa ke an chínis dákria eména de me sónis

Mu katastréfi tin kardiá éna saráki mavro
ke chrónia tóra den boró ti giatriá mu na vro

Ta giatriká ki i sintagés eména de me piánun
ke den borun manula mu ton póno mu na giánun

Έtsi tis miras ítane gramméno n’ arrostíso
Ke mes ton kósmo érimi manula na s’ afíso