Το μπαρμπούτι | To barbuti

Χθες το βράδυ στο μπαρμπούτι,
άντε, μου τη σκάσαν μπαλαμούτι.
Όλο μπαρμπουτήδες φίλοι,
άιντε, στ’ Αργυρού το μπιτιρίνι.

Παίζαν με γεμάτο ζάρι, άιντε
και δεν έπαιρνα χαμπάρι.
Και μ’ αφήσανε στον άσο,
άιντε κι είμαι, αδέλφι μου, να σκάσω.

Άιντε, να ζήσουν τα παιδιά του μπιτιρίνι.

Χάνω, μ’ άσοι, τρεις διακόσιες,
άιντε, και με ντόρτια, άλλες τρακόσιες.
Το ζακέτο βάζω χάμω,
άιντε, φέρνω δυάρες και το χάνω.

Φέρνω βόλτα και φουμάρω,
άιντε, ξαναπαίζω και ρεφάρω.
Τώρα, αδέλφι, ντερβισάκι,
άιντε μπαγλαμά και χασισάκι.

Γεια σου, Σαμιωτάκι μου

Chthes to vrádi sto barbuti,
ánte, mu ti skásan balamuti.
Όlo barbutídes fíli,
áinte, st’ Argiru to bitiríni.

Pezan me gemáto zári, áinte
ke den éperna chabári.
Ke m’ afísane ston áso,
áinte ki ime, adélfi mu, na skáso.

Άinte, na zísun ta pediá tu bitiríni.

Cháno, m’ ási, tris diakósies,
áinte, ke me ntórtia, álles trakósies.
To zakéto vázo chámo,
áinte, férno diáres ke to cháno.

Férno vólta ke fumáro,
áinte, ksanapezo ke refáro.
Tóra, adélfi, ntervisáki,
áinte baglamá ke chasisáki.

Gia su, Samiotáki mu