|
Τώρα την καλοκαιριά μικρό μου
φεύγεις απ’ το σπίτι το δικό μου
έννοια σου και θα το μετανιώσεις
σαν το κεράκι αλανιάρα μου θα λιώσεις
Φεύγεις κι έχω μείνει μοναχός μου
κι έχω την κατακραυγή του κόσμου
γουστάρισες να μου την αμολήσεις
με άλλονε να πας να βρεις να ζήσεις
Φεύγεις και μ’ αφήνεις λυπημένο
δεν πόνεσες για μένα τον καημένο
ζήσαμε μαζί τρία χρονάκια
μ’ άφησες με δύο μικρά παιδάκια
|
Tóra tin kalokeriá mikró mu
fevgis ap’ to spíti to dikó mu
énnia su ke tha to metaniósis
san to keráki alaniára mu tha liósis
Fevgis ki écho mini monachós mu
ki écho tin katakravgí tu kósmu
gustárises na mu tin amolísis
me állone na pas na vris na zísis
Fevgis ke m’ afínis lipiméno
den póneses gia ména ton kaiméno
zísame mazí tría chronákia
m’ áfises me dío mikrá pedákia
|
