|
Καθημερνώς στην πόρτα σου
θα σου χτυπώ ν’ ανοίξεις,
είμαι ζητιάνος και γι’αυτό
μη με παραξηγήσεις
Και μη μου δώσεις πρόσεξε
ό, τι κι αν σου γυρεύω
κλείσε την πόρτα σου καλά
κι εγώ ας ζητιανεύω
Κι ένα πρωί στην πόρτα σου
θα με βρει ο σκουπιδιάρης
δε θα σου ζητιανεύω πια
στο κάρο θα με βάλεις
Το ξέρω, αφιλότιμη
θα χύσεις μαύρο δάκρυ
να είσαι πάντα σ’ εύχομαι
ζητιάνα στην αγάπη
|
Kathimernós stin pórta su
tha su chtipó n’ aniksis,
ime zitiános ke gi’aftó
mi me paraksigísis
Ke mi mu dósis prósekse
ó, ti ki an su girevo
klise tin pórta su kalá
ki egó as zitianevo
Ki éna pri stin pórta su
tha me vri o skupidiáris
de tha su zitianevo pia
sto káro tha me vális
To kséro, afilótimi
tha chísis mavro dákri
na ise pánta s’ efchome
zitiána stin agápi
|
