Στο καπηλειό | Sto kapilió

Στης γειτονιάς το καπηλειό τα πίναμε αντάμα
κι όλο γι αγάπες μου `λεγε πικρές και μακρινές

Κι έπιανε το παράπονο κι αρχίναγε ένα κλάμα
λες κι όλα τούτα γίνανε απόψε ή προχτές

Κι εγώ που δε σε ξέχασα στιγμή κι ας μην το λέω
αμίλητος τον άκουγα ολάκερες βραδιές

Μ’ έπιανε το παράπονο κι αρχίναγα να κλαίω
λες κι ήταν χτες που σ’ έχασα λες κι ήταν μόλις χτες

Stis gitoniás to kapilió ta píname antáma
ki ólo gi agápes mu `lege pikrés ke makrinés

Ki épiane to parápono ki archínage éna kláma
les ki óla tuta ginane apópse í prochtés

Ki egó pu de se kséchasa stigmí ki as min to léo
amílitos ton ákuga olákeres vradiés

M’ épiane to parápono ki archínaga na kleo
les ki ítan chtes pu s’ échasa les ki ítan mólis chtes